یوم الحسره(:(

الان که دارم می نویسم روز سیزدهم فروردین و ساعت هشت و بیست و پنج دقیقه شبه. این اولین پست من در سال نود و پنجه

من اساسا روز سیزدهم فروردین و سی و یکم شهریور رو برای دانش آموزها، معلم ها و بخصوص دانشجویان گرانقدر ایام الحسره می دونم! دلیلش هم اینه که در این دو تاریخ، تقریبا همه این افراد در حال و هوای قیامت به سر می برند!! (همون یوم الحسره واقعی) اونهایی که در تعطیلات به یللی تللی پرداختند که وضعیتشون مشخصه ولی حتی اون عده قلیلی که از اوقات فراغتشون استفاده مفید کردند هم ناراحتن که چرا بیشتر استفاده نکردند...درست مثل قیامت:(

این مقدمه لازم بود تا بتونم همه شما عزیزانی که مشغول مطالعه این متن هستید رو با خودم در یک جبهه ببینم تا در نهایت همه ما حس بهتری از وضعیت فعلی مون داشته باشیم!!

تعطیلات بیست و پنج روزه من به خونه تکونی، خرید های معمول عید، خرید هدیه(تولد پدر، تولد مادر، روز مادر)، دید و بازدید و تبعات ناشی از اون (مثلا جمع و جور کردن خونه در چند نوبت طی هر یک روز)، مسافرت کااااملا ناگهانی و غیر قابل پیش بینی به شمال کشور به مدت چهار روز و در نهایت انجام کارهای فورس ماژور دانشگاه بصورت ام پی تری در دو سه روز باقی مونده از تعطیلات گذشت...

در این تعطیلات حس بی مصرف بودن و نامفید بودن بهم دست نداد ولی احساس نارضایتی از عملکردم که همیشه همراهمه باهام روبوسی کرد!!

به هر حال گذشته ها گذشته و حرص خوردن فایده ای نداره...به نظرم بهتره مثل هر سال و هر دفعه با اون خونسردی عجیب و بعیدم که گاها بهم سری میزنه برم به استقبال کارهای تلمبار شده زندگی شخصی و تحصیلیم...واقعا نمی دونم چرا هیچ روزی رو به یاد ندارم که کار عقب افتاده یا انجام نشده نداشته باشم

نمیدونم بخاطر حجم کارهاییه که توقع انجام دادنش رو بیشتر از ظرفیتم از خودم دارم یا برنامه ریزی نادقیق!؟

هرچی که هست من رو در وضعیت نارضایتی دائمی از خودم قرار می ده...

البته خوشحالم؛ از این جهت که با کتااابهای خیلی جذابی آشنا شدم که هم در لیست خرید نمایشگاه کتابم قرار میگیره و هم می تونه موضوع پست های بعدی این وبلاگ باشه...

.

.

.

این روز ها که بالاخره خوب یا بد می گذره، ولی در نهایت برای خودم و همه شما آرزو میکنم یوم الحسره واقعی برامون یوم الحسره نباشه...